"Maak je geen zorgen over de kinderen en de kleinkinderen, ze doen het goed", zei Elfya, het medium dat we af en toe bezoeken, onlangs tegen Maylens moeder. "Alleen jammer van Nina, dat ze zo in het verleden blijft hangen." Baf. Daar had je het.
Nina dweept inderdaad een beetje te hard met dingen uit lang vervlogen tijden. Het hele Prozac-verhaal, waarvan ik niet eens zeker ben of het definitief verleden tijd is, wordt met de regelmaat van de klok inwendig opgedist. Ik blijf de pijn van open, gapende wonden uit mijn tienerjaren voelen die maar niet willen overgaan in littekens. Ik blijf me afvragen hoe diep mijn dieptes waren, en in welke lade van mijn mentale kast ik ze precies moet opbergen. Ik kijk terug en zie dat het niet helemaal goed was, maar ik slaag er niet om vooruit te kijken en te zien hoe het beter kan. Over de hele tijdspanne van mijn relatie, die zowat een derde van mijn leven beslaat, zijn er dingen onuitgesproken, en bijgevolg ook onopgelost, gebleven. Ik bestudeer telkens opnieuw de weg die ik heb afgelegd op mijn levenspad, maar ik vind geen aanwijzingen die me de juiste richting voor de toekomst geven.
Vannacht is er een bom ontploft, en ik voelde meteen dat het een goede was. Bommen kunnen inderdaad goed zijn soms. Ik zoek graag tussen het puin naar de waardevolle dingen om weg te wandelen van alle waardeloze dingen die in rook zijn opgegaan. Het is als een hemelsblauwe lucht zien verschijnen nadat een stormachtig onweer de zware, dreigende lucht die er te lang hing, deed verdwijnen.
Vannacht is er een bom ontploft, zowel op relationeel als op persoonlijk vlak, en heb ik gezien dat het dringend tijd is voor grote veranderingen. De scherven liggen her en der verspreid, maar de fundamenten zijn er nog. Daarmee heb ik een grote luxe cadeau gekregen, want ik krijg de kans om helemaal opnieuw te beginnen, hier en nu, zonder dat ik daarvoor mijn veilige basis moet opgeven, en ik voel, ondanks het feit dat ik amper één uur geslapen heb, hernieuwde energie door mijn aderen stromen. Energie om alle nieuwe kansen te benutten, energie om alle veranderingen nu eindelijk door te voeren.
Zo ook hier. Hoe lang het zal duren voor ik mijn roze wereldje mis en ik, eeuwige twijfelaar als ik ben, terugkom op mijn besluit en hier weer kom rondhuppelen, weet ik niet, maar het is tijd om, al dan niet voorlopig, andere oorden op te zoeken. Iets wat ik al lang van plan was. Iets waarvoor de tijd eerder misschien niet rijp was. Iets wat me toch wel wat angst aanjaagt. Maar, zoals mijn oude, wijze vader altijd zegt: "Als je het niet probeert, dan weet je het niet". En dat is exact wat ik nu ga doen, het elders proberen. Wie mij liefheeft, volgt mij naar http://prozacandthecountry.wordpress.com en neemt daar verder een kijkje in mijn Sex, in mijn City, in mijn Prozac, in mijn Country. Voor de vaste klanten zelfs een kijkje op Nina in beeld in plaats van enkel in woord. Ik hoop van harte jullie daar allemaal terug te zien. And always remember: yesterday is history.

Wat doe je, als je met de liefde van je leven even wil praten over een verandering waar je voor staat die voor beiden erg moeilijk zal worden, en hij het weglacht, zelfs nadat je herhaaldelijk hebt benadrukt dat je  er serieus over wil praten? Wat doe je, als je langs je neus weg en zo voorzichtig mogelijk een ergernis van jaren voor de tweede keer in datzelfde aantal jaren bovenhaalt, en voor de tweede keer de wind zwaar van voren krijgt? Wat doe je, als je dat wat je al heel lang beseft, namelijk dat je one je ziet voor iemand die je helemaal niet bent, ineens klaar en duidelijk in your face gemept krijgt? Wat doe je, als diegene tegenover wie je met geslepen messen staat, komt aandraven met zweverige en kinderlijke argumenten waar zelfs Einstein geen zinnig antwoord op vindt wegens té belachelijk en volledig naast de kwestie? Wat doe je, als je je eigen argumenten en behoeftes aanhaalt, en je in je gezicht wordt uitgelachen? Wat doe je, als diegene die je het beste kent in de hele wereld, zienderogen verandert in iets waarvan je misschien niet wil dat hij het wordt? Wat doe je, als je als een donderslag bij heldere hemel ineens beseft hoe weinig je doorgaans tegen hem zegt, om de gevreesde reactie, die volledig buiten proportie is, te vermijden? Wat doe je, als een aanzienlijk deel van je relatie bij nader inzien een leugen blijkt te zijn? Wat doe je, als je je in de steek gelaten voelt door die ene waarvan je had gehoopt dat je altijd op hem kon rekenen, no matter what? Wat doe je, als je je tot in het diepst van je ziel vernederd, uitgelachen en gekleineerd voelt door de enige waarvan je bijna zeker wist dat hij je nooit zou pijn doen? Wat doe je, als je de lelijkste kant ziet bovenkomen van iemand waarvan je dacht dat hij de puurste en mooiste mens ter wereld was? Wat doe je, als je merkt dat het voor hem niet eens de moeite is om nog maar een half uur wakker te liggen van het feit dat hij net de zogenaamde liefde van zijn leven in het diepst van haar hart geraakt heeft met een mes waar zelfs een blok beton nog maar moet naar kijken om al in tweeën te splijten? Wat doe je, als de wereld plots onder je voeten verdwijnt en je niet meer weet wat je van je relatie moet denken? Wat doe je, als je even niet in de buurt van je beste vriendje kan zijn omdat je je te gekwetst voelt om nog maar met hem in dezelfde ruimte te vertoeven?
Je optrekken aan de woorden "This too shall pass", hopend dat het in dit geval op de crisis en niet op de relatie slaat, voor het eerst in zes jaar op de sofa slapen en hopen dat morgen je nek niet te pijnlijk en je ogen niet te opgezwollen zijn. Fortunately, when it comes to hope, I have low standards.