Prozac & the Country

"Maak je geen zorgen over de kinderen en de kleinkinderen, ze doen het goed", zei Elfya, het medium dat we af en toe bezoeken, onlangs tegen Maylens moeder. "Alleen jammer van Nina, dat ze zo in het verleden blijft hangen." Baf. Daar had je het.
Nina dweept inderdaad een beetje te hard met dingen uit lang vervlogen tijden. Het hele Prozac-verhaal, waarvan ik niet eens zeker ben of het definitief verleden tijd is, wordt met de regelmaat van de klok inwendig opgedist. Ik blijf de pijn van open, gapende wonden uit mijn tienerjaren voelen die maar niet willen overgaan in littekens. Ik blijf me afvragen hoe diep mijn dieptes waren, en in welke lade van mijn mentale kast ik ze precies moet opbergen. Ik kijk terug en zie dat het niet helemaal goed was, maar ik slaag er niet om vooruit te kijken en te zien hoe het beter kan. Over de hele tijdspanne van mijn relatie, die zowat een derde van mijn leven beslaat, zijn er dingen onuitgesproken, en bijgevolg ook onopgelost, gebleven. Ik bestudeer telkens opnieuw de weg die ik heb afgelegd op mijn levenspad, maar ik vind geen aanwijzingen die me de juiste richting voor de toekomst geven.
Vannacht is er een bom ontploft, en ik voelde meteen dat het een goede was. Bommen kunnen inderdaad goed zijn soms. Ik zoek graag tussen het puin naar de waardevolle dingen om weg te wandelen van alle waardeloze dingen die in rook zijn opgegaan. Het is als een hemelsblauwe lucht zien verschijnen nadat een stormachtig onweer de zware, dreigende lucht die er te lang hing, deed verdwijnen.
Vannacht is er een bom ontploft, zowel op relationeel als op persoonlijk vlak, en heb ik gezien dat het dringend tijd is voor grote veranderingen. De scherven liggen her en der verspreid, maar de fundamenten zijn er nog. Daarmee heb ik een grote luxe cadeau gekregen, want ik krijg de kans om helemaal opnieuw te beginnen, hier en nu, zonder dat ik daarvoor mijn veilige basis moet opgeven, en ik voel, ondanks het feit dat ik amper één uur geslapen heb, hernieuwde energie door mijn aderen stromen. Energie om alle nieuwe kansen te benutten, energie om alle veranderingen nu eindelijk door te voeren.
Zo ook hier. Hoe lang het zal duren voor ik mijn roze wereldje mis en ik, eeuwige twijfelaar als ik ben, terugkom op mijn besluit en hier weer kom rondhuppelen, weet ik niet, maar het is tijd om, al dan niet voorlopig, andere oorden op te zoeken. Iets wat ik al lang van plan was. Iets waarvoor de tijd eerder misschien niet rijp was. Iets wat me toch wel wat angst aanjaagt. Maar, zoals mijn oude, wijze vader altijd zegt: "Als je het niet probeert, dan weet je het niet". En dat is exact wat ik nu ga doen, het elders proberen. Wie mij liefheeft, volgt mij naar http://prozacandthecountry.wordpress.com en neemt daar verder een kijkje in mijn Sex, in mijn City, in mijn Prozac, in mijn Country. Voor de vaste klanten zelfs een kijkje op Nina in beeld in plaats van enkel in woord. Ik hoop van harte jullie daar allemaal terug te zien. And always remember: yesterday is history.

Wat doe je, als je met de liefde van je leven even wil praten over een verandering waar je voor staat die voor beiden erg moeilijk zal worden, en hij het weglacht, zelfs nadat je herhaaldelijk hebt benadrukt dat je  er serieus over wil praten? Wat doe je, als je langs je neus weg en zo voorzichtig mogelijk een ergernis van jaren voor de tweede keer in datzelfde aantal jaren bovenhaalt, en voor de tweede keer de wind zwaar van voren krijgt? Wat doe je, als je dat wat je al heel lang beseft, namelijk dat je one je ziet voor iemand die je helemaal niet bent, ineens klaar en duidelijk in your face gemept krijgt? Wat doe je, als diegene tegenover wie je met geslepen messen staat, komt aandraven met zweverige en kinderlijke argumenten waar zelfs Einstein geen zinnig antwoord op vindt wegens té belachelijk en volledig naast de kwestie? Wat doe je, als je je eigen argumenten en behoeftes aanhaalt, en je in je gezicht wordt uitgelachen? Wat doe je, als diegene die je het beste kent in de hele wereld, zienderogen verandert in iets waarvan je misschien niet wil dat hij het wordt? Wat doe je, als je als een donderslag bij heldere hemel ineens beseft hoe weinig je doorgaans tegen hem zegt, om de gevreesde reactie, die volledig buiten proportie is, te vermijden? Wat doe je, als een aanzienlijk deel van je relatie bij nader inzien een leugen blijkt te zijn? Wat doe je, als je je in de steek gelaten voelt door die ene waarvan je had gehoopt dat je altijd op hem kon rekenen, no matter what? Wat doe je, als je je tot in het diepst van je ziel vernederd, uitgelachen en gekleineerd voelt door de enige waarvan je bijna zeker wist dat hij je nooit zou pijn doen? Wat doe je, als je de lelijkste kant ziet bovenkomen van iemand waarvan je dacht dat hij de puurste en mooiste mens ter wereld was? Wat doe je, als je merkt dat het voor hem niet eens de moeite is om nog maar een half uur wakker te liggen van het feit dat hij net de zogenaamde liefde van zijn leven in het diepst van haar hart geraakt heeft met een mes waar zelfs een blok beton nog maar moet naar kijken om al in tweeën te splijten? Wat doe je, als de wereld plots onder je voeten verdwijnt en je niet meer weet wat je van je relatie moet denken? Wat doe je, als je even niet in de buurt van je beste vriendje kan zijn omdat je je te gekwetst voelt om nog maar met hem in dezelfde ruimte te vertoeven?
Je optrekken aan de woorden "This too shall pass", hopend dat het in dit geval op de crisis en niet op de relatie slaat, voor het eerst in zes jaar op de sofa slapen en hopen dat morgen je nek niet te pijnlijk en je ogen niet te opgezwollen zijn. Fortunately, when it comes to hope, I have low standards.

Regelmatig vraag ik me af hoe het er achter de schermen aan toe gaat bij andere - bij voorkeur bekende - mensen. Neem nu ons koningspaar, ik heb echt geen idee hoe de dingen verlopen in hun paleis. Hebben zij echt fulltime mensen in dienst die voor hen koken? Zouden ze 's ochtends opstaan, beslissen dat ze zin hebben in een gekookt eitje en wat cornflakes en vragen ze dan aan James om dat voor hen te bereiden? Wat als James net geen eieren meer in huis heeft? Zou de koningin zich 's avonds na het eten aan de keukentafel zetten en een boodschappenlijstje opstellen, waarop James de volgende ochtend richting Delhaize trekt? Of is een supermarkt te ordinair en hebben ze voor de elitaire kringen iets anders, wat ze dan boutique culinaire noemen, en waar het plebs geen benul van heeft dat het nog maar bestaat? Ze mogen dan wel hofleveranciers hebben, maar die kunnen onmogelijk echt alles leveren, of wel? Hebben die dan misschien ergens een reuzegroot pakhuis met alles wat een mens kan nodig hebben, van pleisters over wasspelden tot een pot mayonnaise? En op vestimentair vlak, hoe gaan die dingen dan? Loopt Paola thuis de hele dag rond met schoenen, of heeft ze pantoffels en schaamt ze zich niet om zich daarin te vertonen tussen haar legertje butlers, lakeien en bedienden? Komt haar persoonlijke stijlconsulent met een koffer vol designerkleren aan huis en kiest zij daar dan kleren uit, waarop de rest teruggebracht wordt, of gaat ze toch echt wel zelf shoppen? Misschien heeft zij het toppunt van glamour bereikt en zegt ze gewoon dat ze een groene jurk wil en gaat er vervolgens een meute ontwerpsters en naaisters aan de slag om dat exclusief voor haar te maken, ook als het om vrijetijdskledij gaat. Als dát het geval is, verdomd, wat moet ik dan doen om koningin te worden zonder met één van haar zonen te trouwen, die niet bepaald mijn type zijn?
Telkens ik naar een optreden ga, sta ik me te midden van de massa ook vaak af te vragen wat zoal de gewoontes backstage, en meer nog, bij de groten der aarde thuis, zijn. Het huishouden Carter-Knowles, om maar wat te zeggen, twee druk bezette en succesvolle artiesten, die een aanzienlijk deel van het jaar on the road zijn. Volgens mij is Jay-Z op een avond, zo ergens eind april, begin mei, met een opgevouwen, beduimeld papiertje met zijn planning voor deze zomer thuisgekomen en heeft hij tegen Beyoncé iets gezegd als "Bad news baby, I won't make it home for Independence Day. I'll be performing in Werchter, near Belgium, you know, the capital of Brussels, and afterwards I'm flying to Dusseldorf. Here's my list so you can see where I am every day, I'll put it on the fridge". Of, als het hare zingende hoogheid wat minder interesseert, gewoon een korte "I'm leaving for Europe on june 27th, but I'll be back right in time for your aunt Ophelias birthday on july 6th." Meer dan eens heb ik me al afgevraagd hoe vaak zo'n koppel elkaar nu eigenlijk ziet. Zijn ze soms echt maanden van huis, en proberen ze tussendoor snel heen en weer te vliegen om mekaar nog eens een dag te kunnen zien? Of valt het allemaal wel mee en zijn ze in het slechtste geval maar een tweetal weken per keer van huis weg? Wat gebeurt er in periodes dat ze geen nieuw album opnemen en niet op tournee zijn? Vieren ze dan gewoon drie maanden vakantie, en zo ja, proberen ze die maanden dan op elkaar af te stemmen? En, ook hier weer, wat moet ik doen om regelmatig eens drie maanden vakantie te vieren in de grootst denkbare luxe zonder dat ik de wereld moet tergen met mijn zangonkunsten?
Zoveel loodzware levensvragen, zo weinig antwoorden. Woensdagen kunnen hard zijn, soms.

De container is gevuld, alle afval van de verbouwingen is weg. De tuin is leeg, op nog wat onkruid na. De zeven dozen papier en karton staan klaar om weg te brengen, het oude meubilair is al weg. De gang-to-be is zo goed als leeg, een paar kasten weer wat leger. Bijna het hele huis is gepoetst, op de keuken en badkamer na. De kooi en alle spullen van ons kleinste meisje zijn afgewassen en opgeborgen, White Noise, onze tijdelijke opvangkat, en haar benodigdheden zijn ook weer weg. Mijn bureau is weer van mij, en ligt niet langer onder een laag lange witte haren en haarballen van ons opvangertje. Zo goed als alle kleren zijn gewassen, bijna alles is gestreken. Het materiaal voor de laatste fase van de verbouwingen is gehaald, de droogkast op komst. De nieuwe telefoon is aan het opladen en de outfit voor Kristels huwelijk bijna compleet.
De nachten waren veel te kort, de dagen vrij tot zeer uitputtend, en hadden ook best wat langer mogen zijn, hoewel tien uur per dag rondhossen als een kip zonder kop en een heel huishouden verslepen en reorganiseren wel volstond. Het werk was te veel en ik heb niet eens half zoveel gedaan als ik had willen doen. Ik kan geen regen meer zien of voelen, zeker niet in combinatie met mijn auto vol zwaar spul laden of stenen, hout, gyproc en metaal in een container gooien, en als ik nog één keer over mijn gootsteen moet gebogen staan, bega ik een moord. Mijn rug is net niet gebroken en mijn schouders zullen nog een paar dagen 'branden'. Ik ben blij met het werk dat achter de rug is, maar zie alleen maar wat er nog allemaal moet gebeuren.
En mijn week 'vakantie'...die is zo goed als om.

Wanneer de minder intelligente medemens, die geen tickets kocht voor Rock Werchter en daar achteraf zoals elk jaar weer spijt van heeft, vraagt hoe het geweest is, zijn er honderd-en-één anekdotes die je wil vertellen. Over hoe één van je vrienden zijn gratis-bij-een-Playstation-gekregen-oerlelijke zonnebril koste wat het kost stuk wou krijgen door hem op de grond te gooien en er zijn bemodderde voet op neer te planten. Over hoe een andere vriend hem niet stuk genoeg vond, op de grond neerknielde en er met zijn dronken hoofd op bonkte. Over hoe je dan het bewijs krijgt hoe verdovend alcohol kan werken, als je er maar genoeg van gebruikt. Over die onbekende, schattige dronkaard die bij onze aankomst wel héél droevig vroeg "Gaan jullie nu al weg??"
Je wil vertellen over die keer dat een mede-feestbeest een foto van ons wou nemen, maar, ook weer verdoofd, zijn camera op de twee onbekenden naast ons richtte en vervolgens geheel verontwaardigd "Zeg, ik ken jullie niet, ik ga wel geen foto nemen van jullie hoor!" uitriep naar twee wel heel verbaasde mensen. Of over die keer dat Maylen mij en een vriend filmde terwijl we op mijn all time favourite song, Bitter Sweet Symphony, een prachtige Stevie Wonder-imitatie ten beste gaven en voor de camera deden alsof we van een trap afdaalden. De eeuwenoude clichés, quoi. Zeer de moeite om te herbekijken, net als de om en bij 150 foto's die we namen.
Ook de twee Cola-aanvaringen op één dag zijn het vermelden waard. De eerste was toen ik mijn handen wou wassen, en mijn beker Cola even tussen mijn tanden hield, om vervolgens met een elegante zwaai mijn haar uit mijn gezicht te zwieren. Beker leeg, Nina's gezicht en T-shirt vol. Er zaten maar een paar uren tussen die wel heel lompe move en die andere, op het toilet. De vloer van die plastic toiletten zijn eigenlijk zelfs te vies om op te lopen, hoe vuil je schoenen ook zijn, laat staan om er je beker even neer te zetten. De enige andere optie was een niet nader te definiëren uitsteeksel in die halve vierkante meter stank en vunzigheid. En dat verliep allemaal vlotjes. Tot mijn buurman of -vrouw zijn of haar plastic deur met een smak dichtgooide bij het buitengaan, en mijn Cola terechtkwam in mijn, jawel, broek, waar voor een fractie van een seconde letterlijk een plàs van mijn favoriete drankje in lag. Zowat de enige plek die niet doorweekt was van de regen, is dus een paar uurtjes nogal, euhm, bubbly en plakkerig geweest. Het was eens wat anders.
En zo kan je nog uren doorgaan met dolle fratsen en hilarische momenten, zonder nog maar met een woord te reppen over de optredens zelf, maar zoals telkens in zo'n situatie geldt: you had to be there. Ik zal er alleszins weer zijn de volgende keer, voor nog meer schitterende optredens, waarschijnlijk weer honderden liters regen en een hele resem gekheid op een stokje die we op onze camera én in ons geheugen opslaan. Mensen, u was weer fantastisch, tot volgend jaar. Same place, same level of perfection.

Werchter was leuk, Werchter was prachtig. Voor ons zal de editie 2008 echter onlosmakelijk verbonden blijven met die zaterdagnacht waarop we thuis kwamen en ons oudste fretje helemaal van de wereld op de bodem van haar kooitje vonden, te midden van iets wat nog het beste te omschrijven valt als de restanten van een bom die ontploft is. Het ging al een tijdje slecht met haar, zeker sinds haar vriendje ons, amper een paar maanden geleden, verlaten heeft. Maar wat we zaterdag zagen, was toch echt wel heel slecht. Zo slecht dat we op zondagochtend geen andere uitweg zagen dan de dierenarts bellen om haar te laten inslapen. Wat er precies misgegaan is, zullen we nooit weten. Het enige wat we met zekerheid konden zeggen was dat haar nog vierentwintig uur langer, tot na het weekend, in die staat laten liggen je reinste dierenmishandeling zou zijn.
En zo ging het dus op de laatste Werchtermiddag richting dierenarts, waar ons sterke meisje haar verwaande middenvingertje opstak naar de verdoving, die haar na de eerste dosis niet veel deed. "Taaie tante," zei de dierenarts, verbaasd over de ijzeren wil om te overleven van dat kleine, graatmagere hoopje ellende. Een taaie tante was ze inderdaad; als eerste fretje ooit onze rangen vervoegd, een tweede en een derde zien komen én weer zien gaan, en in al die tijd niet één keer ziek geweest. Maar dit weekend heeft haar arme lijfje, ondanks haar schijnbaar mentale onwil om te sterven, het toch moeten opgeven.
Miekje Muisje, voor ons zal je altijd speciaal zijn. Niet alleen was jij degene die ons aan een frettenverslaving geholpen heeft, je was ook het allereerste huisdiertje dat baasje en ik ooit samen kochten. Wat ons nu nog rest, zijn niet alleen het gemis en de leuke herinneringen, maar ook een beetje de vraag of we eerder hadden moeten ingrijpen. We hebben erover gepraat de laatste weken, baasje en ik, maar we konden het niet. Het was pas zaterdag, toen we duidelijk merkten dat je pijn had, dat we die gevreesde beslissing, waar we nooit eerder voor stonden, hebben moeten nemen. En dan nog ben ik, tot het moment dat we met jou in de auto stapten voor je laatste rit, blijven twijfelen.
"Het is beter zo," proberen baasje en ik elkaar te troosten nu, en ik beeld me in dat je je kieskeurige neusje ophaalt voor die rijstpap met gouden lepeltjes die je daar schijnt te krijgen terwijl Dikkie, die je zo hard gemist hebt de laatste maanden, je likjes geeft en Baby onvermoeibaar om je heen cirkelt om te spelen in de hemelse weiden. De heilige drievuldigheid na twee jaar weer compleet, zoals het hoort. Jammer dat het allemaal zo chaotisch verlopen is, in het meest hectische weekend van het jaar. But hey, Werchter is a good day to die, isn't it? Ze hebben het niet gespeeld gisteravond, maar ik zet het hier speciaal voor jou, mijn allerliefste kleinste meisje, en ik hoop dat jij ze echt te zien krijgt, die meadows of heaven. We missen je.

I close my eyes
The lantern dies
The scent of awakening
Wildhoney and dew

Childhood games
Woods and lakes
Streams of silver
Toys of olden days

Meadows of heaven

The flowers of wonder
And the hidden treasures
In the meadow of life
My acre of heaven
A 5-year-old winterheart
In a place called home
Sailing the waves of past

Meadows of heaven

Rocking chair without a dreamer
A wooden swing without laughter
Sandbox without toy soldiers
Yuletide without the Flight

Dreambound for life

Flowers wither, treasures stay hidden
Until I see the 1st starI fall

I fall asleep
And see it all:
Mother's care
And color of the kites

Meadows of heaven
 

Geen tijd om alles voor te bereiden zoals ik het zou willen. Geen tijd voor voldoende nachtrust. Geen tijd om alles morgen die laatste dag op het werk nog af te krijgen. Geen tijd eigenlijk om te gaan werken wegens thuis nog te veel te doen. Geen tijd om dringende mails te beantwoorden of er nog maar over na te denken. Geen tijd om blogs te lezen, noch om zelf te bloggen.
Maar toch maak ik nu heel even tijd om fier te pronken met de vandaag geplaatste douchewand, want ik ben er echt superblij mee. Het is nog mooier geworden dan ik had durven dromen. Langs buiten, op de eerste foto, zie je glanzend, doorschijnend zwart glas met op de achtergrond de matte zwarte tegels in de douche, die overigens nog niet gevoegd zijn. En ja, ik denk dat het dezelfde zijn als die van in de toiletten van Sara. Maar wij hadden ze eerst en die van ons gaan mooier zijn want krijgen zwarte voegen in plaats van witte. Op de tweede foto het zicht langs binnen, waar het glas mat is, en ook weer de onafgewerkte tegels. "Je gaat gillen als je het ziet," waarschuwde Maylen me bij mijn thuiskomst. "Neuhh ik ga niet gillen," antwoordde ik vastberaden. Ik heb gegild. Heel hoog. Meerdere keren. Dat doet een mens als hij eindelijk zelf iets heeft wat je normaal alleen in boekjes of op tv ziet.
Om de foto's te verkleinen had ik, u raadt het al, geen tijd. Zij die ten onder gaan aan stress, maar toch ook wel blinken van trots, groeten u.