This is it. Ik zit aan tafel en staar naar het gloednieuwe, nog ongeopende doosje medicamenten dat voor me ligt. Het valt me op dat veel doosjes tegenwoordig dezelfde lay-out hebben: een kleur die van links naar rechts lichter wordt, en links, op het donkere gedeelte, staat de eerste letter in de lichtere kleur. Dit keer is het Paroxetine geworden, in een deprimerend soort roze-oranje, vanochtend gehaald in de apotheek. Er was me iets anders voorgeschreven, maar dat was er niet, en dit zou praktisch hetzelfde zijn wisten ze me te vertellen. Ik had aan de dokter gevraagd geen Seroxat voor te schrijven, daar ben ik vorige keer 15 kg van verdikt, ben net niet omgekomen van uitdroging en overal waar ik kwam, leek het wel 45°C te zijn. Uiteindelijk zit in elke variant ervan dezelfde bestanddelen, dus het is nog even bang afwachten op vervelende bijwerkingen.

In de apotheek werd ik ineens razend nerveus. Wat zou ze van me denken? Dat ik klaar ben voor de psychiatrie? Ziet ze de radeloosheid in mijn ogen? Of vraagt ze zich af de hoeveelste ik die dag ben, nu depressies en angstaanvallen bijna hip zijn? Twijfelt ze eraan of ik het écht wel nodig heb, dat ik misschien maar komedie speel? Denkt ze bij zichzelf wat een zonde dat het is, zo'n jong mooi ding die het gewicht van de wereld op haar schouders draagt, of verwijt ze me in stilte dat ik me moet herpakken, nog zo jong en er al zo slonzig en versleten bijlopen? De enige vraag die ze luidop stelt, is of ik die medicijnen al genomen heb. 'Euh...die nog niet...lang geleden heb ik iets euhm soortgelijks genomen...maar ehh nu is het weer de eerste keer opnieuw...dat ik ze neem'. Nice Nina, nog een paar uurtjes oefenen en je spuwt de meest tongbrekende raplyrics er vlotter uit dan de hele Westcoast samen. Wat héb ik toch ineens??? Als het mens nog geen reden had om me een freak te vinden, heb ik er haar zonet één op een blaadje gepresenteerd. Hup, de auto in, sigaretje roken en naar huis zodat ik kan eten en De Eerste Pil innemen.

Dat laatste is makkelijker gezegd dan gedaan. Iemand die er in slaagt om zich elke dag te verslikken in zowel vast eten als soep en drank, moet je eens een pilletje laten nemen. Je kan net zo goed aan iemand zonder benen vragen om een marathon te lopen. Om op zeker te spelen, breek ik het in twee, hoe kleiner het is, hoe minder gevaarlijk. Na vijf  slokken cola heb ik de eerste helft nog altijd in mijn mond, het rotding wil absoluut niet naar binnen. Moe gestreden besluit ik het dan maar tot poeder te knabbelen en met kleine, veilige babyslokjes door te spoelen. Oh wauw, dit smaakt slécht! En ik dacht dat paracetamol al bitter en degoutant was! Maar goed, het moet binnen, en na deze helft nog een tweede helft. Jek, jek jek.

Zo. De eerste stap naar een nieuw leven, part 358, is gezet. Ik kijk naar mijn horloge. Het is vrijdag 9 maart 2007. Dat wil zeggen dat ik net geen vijf jaar ben 'clean' geweest. Eén maand en zes dagen ben ik verwijderd van mijn jubileum, en ik heb het niet gehaald. I can't help myself but wonder: will this struggle never end? How many more times will I find the courage to fight back, over and over again?

Mijn leven zal weer aangenamer worden, maar ik zal er een paar offers voor moeten brengen. Met heimwee denk ik terug aan woensdagnacht. Tom, een jongen met wie ik sporadisch contact heb, en met wie ik enkele jaren geleden gekust heb, zou nog eens naar mijn stad komen om iets te drinken. En voor nog iets anders, dat wisten we allebei maar al te goed. De twee andere vriendinnen die hem ook nog eens wilden zien omdat hij aan de andere kant van het land woont, werkten we in een rotvaart buiten, om de rest van de nacht met ons tweetjes in te zetten. We doken een paar cafés in, en ineens besefte ik dat dit de laatste keer was dat ik nog eens zou kunnen drinken, want antidepressiva en drank schijnen niet samen te gaan. Aangezien ik een vat vol angsten ben, voel ik niet de minste behoefte om de effecten van die combinatie uit te proberen. God forbid dat ik de controle over mezelf verlies. Prompt bestel ik mijn eerste glas wijn van de avond, en al snel volgen het tweede en het derde. De wereld ziet er ineens een pak leuker uit. Ik ben eindelijk nog eens op café, lekker in een roes met goede muziek, goed gezelschap, en de wetenschap dat er zo meteen nog iets leuks staat te gebeuren. This is what life should be like. All the time.