Gisteravond in de badkamer kwam Maylen achter me staan. "Ik heb nog wat gelezen. Je hebt me wel een paar hartstilstanden bezorgd," wist hij me te melden. Merde. Waarom pakt hij me nu altijd op een moment dat ik niet weg kan? Eergisteren bracht hij het ter sprake nadat ik op restaurant net mijn eerste hap had genomen, nu deed hij het terwijl ik me aan het ontschminken was. En no matter hoe gevaarlijk de situatie waarin ik me bevind, geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt gillend weg te lopen voor al het voedsel op is of, zoals gisteren, met één opgemaakt en één ontschminkt oog. "Dat IT-mannetje lijkt me toch wel gevaarlijk hoor. Als ik zie hoe je hem helpt en met hem meeleeft, lijkt het toch alsof je verliefd bent. Of minstens geweest bent." En toen deed ik iets heel geks. Nu ik toch De Waarheid aan het licht wou brengen, had ik voor mezelf uitgemaakt dat ik het deze keer eens echt zou aanpakken zoals het hoort. Geen excuses verzinnen, niet minimaliseren. In plaats daarvan begon ik het echter allemaal een beetje te maximaliseren en antwoordde domweg ja toen hij zei dat ik verliefd was/geweest.
Euhm. Helleeuheeuww?? Verliefd op de aandacht? Definitely. Verliefd op de macht die ik heb? Absofuckinglutely. Verliefd op het ingebeelde parallele universum waarnaar ik soms wegdroom en waar ik me afvraag hoe anders mijn leven er had kunnen uitzien als... of als niet...? Guilty. Maar ben ik ooit zenuwachtig geweest als ik wist dat ik IT-er ging zien? Hell no. Denk ik hele dagen aan hem als ik thuis ben? Nope. Heb ik een uitgesproken drang om hem na de werkuren, en liefst gewoon 24/7 te zien? Negative. Ben ik dan verliefd? Néé. Wat ik voor Kleine voelde ten tijde van Het Grote Bedrog aka mijn 'buitenechtelijke relatie', is me nog steeds niet duidelijk. Het is goed mogelijk dat ik toen wél verliefd was. De relatie met en mijn gevoelens voor Maylen stonden toen op een alarmerend laag pitje. Dat is nu helemaal niet het geval. Nooit eerder was ik zo overtuigd van het feit dat dit wel eens héél lang zou kunnen duren. Mijns insziens is het dan ook technisch onmogelijk om op zo'n moment verliefd te worden op iemand anders, los van alle andere waaromikhetnietbens. Maar toch moet ik kunnen zeggen dat ik het wel ben. Uitgerekend tegen ze boyfriend. Hoe zet een mens in godsnaam zoiets recht?? "Euhm, schat, weet je nog, toen ik zei dat ik verliefd was? Dat was niet waar hoor, was een flauw mopje van me. Hihi." Hij gaat me zien komen. Een duivel in een wijwatervat is blijkbaar niets in vergelijking met een Nina in een poel der waarheid. Hmpf. Blijven trainen kind, blijven trainen. Misschien leer je het op een dag nog wel eens.
Dan deed Maylen het veel beter in die poel. Hij blijkt exact zo intelligent te zijn als ik al wel dacht. In plaats van, zoals 99% van de mannen, uit te barsten in een jaloerse woedebui, blijft hij kalm en beheerst. Waar anderen 'dat stuk IT-er' zouden beginnen uitmaken voor alles wat vuil en vies is, houdt hij het op een rustige 'dat is wel een gevaarlijk mannetje, pas maar een beetje op' en richt zijn verwijten, als hij die al heeft, op mij.
En zo hoort het ook. Waar andere mannen 'die andere' met plezier een kopje kleiner zouden maken, ziet Maylen in dat alles staat of valt met de beslissingen die ik neem. IT-er is single en hoeft aan niemand verantwoording afleggen, dus hij kan maar proberen me in zijn bed te krijgen. En ik kan hem geen ongelijk geven daarin. Je weet maar nooit dat het lukt. Alleen ik heb daarover de macht in handen, ik moet ervoor zorgen dat ik juist handel en beslis. IT-er kan proberen zoveel hij wil, als ik njet zeg, is het njet. Als ik ja zeg, if I say jump, he'll be asking me how high. En heb ik ongetwijfeld weer wat schrijfvoer. Het enige waar hij nu - uiteraard - wel minder voor te vinden is, zijn eventuele etentjes met IT-er. "Maar uiteindelijk doe je wat je wil," voegde hij er nog aan toe.
En kijk, daarom kan hij, en alléén hij, The One zijn. Hij moet zo ongeveer de enige zijn die mijn mening rond die dingen deelt; je kan iemand iets verbieden zoveel als je wil, als iemand weg wil, gààt hij weg. Etentjes of geen etentjes. Hoe hard je ook vloekt op 'die ander', het is je eigen significant other die in het gareel moet blijven lopen en de juiste beslissingen neemt, niet 'die ander'. Tussen al mijn streken door die hij hier vond, ziet Maylen ook waarom ik het hem heb laten lezen. Hij ziet dat dat me makkelijker afgaat dan het gewoon te zeggen, nu ik toch beslist heb om net iets meer de waarheid te vertellen dan voorheen. Hij verliest zich niet in ruzies en verwijten, maar ziet dat, ondanks mijn ontelbare fouten, mijn liefde voor hem oprecht is. He sees the love behind the lies.
|
Day 252: Oww shit some mo... 
16-11-2007, 18:47:55
goed zo
watje