Picture this: je bent aan het shoppen. Al weken zoek je leuke zomerschoenen, maar je vindt niet echt helemaal je zin. Maar dan. Ineens. Je ziet ze. De Schoenen. Je wordt plotsklaps omringd door fluffy wit-roze-lichtgrijze wolkjes en een vage mist, en in je hoofd weergalmt een engelachtig halleluja. Je ziet ze en je weet: die pumps zijn voor jou gemaakt, en jij voor hen. Moeder, daarom leven wij.
Het passen is een formaliteit, die schatjes gaan sowieso mee naar huis. Je voelt wel dat je tenen bij elkaar gefrommeld worden in de perfecte tip, net niet te puntig - al een paar seizoenen hopeloos passé - maar ook niet te lomp afgerond. De reden dat de helft van je voet zich in de eerste vijf centimeter van De Schoen bevindt, is dat de hakken een duizelingwekkende hoogte hebben, waardoor je je net niet op een voetglijbaan lijkt te bevinden. Maar daarin ligt net hun charme, hakken van dat kaliber zijn helemaal Het. Voor de vorm zet je een paar stappen en je voelt dat je toch wel erg schuift. Maar ach, de plaatsen waar je normaal stapt zijn helemaal niet zo glad als die winkelvloer, en after all bestaat er ook nog zoiets als antislipstrips die je discreet onder de zolen kleeft, en die je bij voorbaat al aan de kassa laat klaarleggen. Je weet dat er aan dat soort schoen een paar pijnlijke nadelen zijn verbonden, maar je hersenen functioneren op dit punt allang niet meer. Zij zijn alleen nog bezig met het aanmaken van stoffen die je in een instant roes katapulteren waarvan de hele wereld vaag wordt en van absoluut ondergeschikt belang. Alleen jij en je Pumps bestaan nog. Je overloopt in gedachten je garderobe en jubelt inwendig bij elk kledingstuk dat een dodelijke combinatie zal vormen met Hen. Je hóórt de mannenharten breken, en bij sommigen zou je met plezier je naaldhakken er nog eens inplanten ook als het even kan. Just because you can.
Het enige wat nu nog telt, is snel je bankkaart bovenhalen, want dit godsgeschenk moet en zal je hebben, al moet je er je lever voor verkopen. Nog voor je je kaart terug hebt, bedenk je al dat je de week erna terugkomt voor nog een paar, die je dan gewoon in een andere kleur laat verven. Want dit model, er zijn geen woorden voor, en dat vindt je vast nergens anders meer. Nooit.
Na een paar dagen thuis oefenen, durf je het aan: een hele dag rondparaderen op het kostbare duo op het werk. Na een halve dag echter begin je, geheel tegen je gewoonte, uit te kijken naar het moment dat je in de fitness bent. Enkel en alleen omdat je dan je uiterst comfortabele sportschoenen kan aantrekken, en je voeten kan bevrijden van een tien uur durende marteling. Maar tegelijkertijd trek je je op aan alle complimenten die je al hebt gekregen en kijk je al uit naar morgen, want dan kan je ze met iets anders combineren. Je troost je met de gedachte dat wie mooi wil zijn, pijn moet lijden en werpt nog eens een trotse blik op je onmenselijk pijnlijke maar bovenaards perfecte Pumps, en ziet dat het goed is. Heel goed. Vrouwen en schoenen, het is Liefde met hoofdletter L.
|
Day 438: The ultimate fru... 
21-05-2008, 19:18:00
haha, maar als een vent zo reageert als hij een auto zoekt... ho maar!
' en dat is niet praktisch' 'te duur' ' daar kunnen geen kindjes in' 'te groot, daar durf ik niet mee rijden'...
ik vind het altijd grappig hoe de verschillende geslachten toch zo op elkaar gelijken, maar voor die onderlinge gelijkenissen is er zo vaak zoveel onbegrip :D
dus: rock on met je pumps :D
groet,
tom
Tom
http://justanotsoordinaryboy.skynetblogs.be/