Mijn enthousiasme kan al eens de spuigaten uitlopen. Zoals vanmiddag, toen Maylen me liet weten dat we naar TW Classic moeten om foto's te nemen. Werchter-addict als ik ben, ben ik tevreden met elke soort Werchter, maar het origineel, Rock Werchter, staat ontegensprekelijk aan de top. De Classic-variant is gewoon een leuk tussendoortje, mooi meegenomen als het gratis kan. Dat was dan ook het eerste waar ik aan dacht toen ik het hoorde; op TW Classic elke kans grijpen om aan gratis tickets te raken voor zijn grotere broer, die over een maand zijn opwachting maakt. Dat is dan ook zowat mijn jaarlijkse missie: gratis tickets bemachtigen. Want hoe graag ik er ook naartoe ga, zoveel geld heb ik er niet voor over. Voor dat geld ligt een mens een week aan één of andere Spaanse costa. Sure, er is wat te zeggen voor het argument dat je veel meer geld kwijt bent als je naar concerten van al die groepen afzonderlijk zou gaan. Maar lang niet alle groepen wil ik zien. Wat zeg ik, het merendeel hoef ik zelfs niet te zien. After all, I'm all about hip hop and r&b.
Het is me te doen om de sfeer, de braspartijen en het jeugdsentiment. Ik ben opgegroeid met Werchter, het stroomt simpelweg door mijn aderen. De dramatische jaren dat ik niet aan tickets ben geraakt, hoor ik vier dagen lang de afgeladen bussen voorbijzuchten, en heel toepasselijk roep ik, na de derde keer tot grote ergernis van The One, bij elke bus die ik hoor "De Bussen!!". Elke bus. Vijf dagen lang. En met heel veel pijn in het hart. Wanneer ik op zondagavond het vuurwerk hoor, storm ik naar buiten om een glimp op te vangen. En ik vind het hartverscheurend. Omdat ik er zelf niet bij ben, en omdat het weer allemaal voorbij is voor een jaar. Net niet huilend volg ik alles wat mijn fortuinlijkere collega ter plaatse verslaat over het feestgebeuren. Dramaqueen als ik ben, kwel ik mezelf extra door toch eens even tot vlak bij het Walhalla te gaan, en te kijken naar de gelukkigen aan de andere kant van de streng bewaakte toegangen. Denk puppy die wanhopig een baasje zoekt vanachter de tralies van zijn asielkooitje. Als ik er echt helemaal kapot van ben, er zijn zo van die jaren, moet ik er op maandag eens voorbijrijden om de ravage te bekijken.
Om maar te zeggen: het is van levensbelang dat ik op één of andere manier op die heilige wei raak volgende maand. Niet alleen voor mijn eigen gezondheid, maar ook die van mijn naasten. En dankzij onze opdracht zaterdag, vergroten de kansen aanzienlijk. Wat mij dus weer skyhigh maakte vanmiddag. Waarop ik besloot het meteen aan één van mijn kuikens door te briefen, die er ook zal zijn. In tegenstelling tot de normale, stappende manier waarop ik mij doorgaans voortbeweeg, besloot het deel van mijn brein dat op zo'n moment een heel eigen leven leidt, dat ik het dit keer al huppelend moest doen. Huppelend. Door onze open-plan office. Slecht getraind op huppelen als ik ben, kwam ik dan ook wat onhandig tot stilstand aan haar bureau. Zo onhandig dat ik een plastic papierbak tegen de grond keilde. En dat maakt behoorlijk wat lawaai, te zien aan de dertig paar ogen die me plotsklaps aanstaarden. Het is behoorlijk pijnlijk ook, want in die extreme uiting van mijn enthousiasme heb ik me ook nog eens verwond aan de twee enige vingers die de nieuwe fretsels nog niet aan flarden gebeten hebben. Ik hoop maar dat ik überhaupt nog leef tegen de tijd dat het Festival der festivals zich aankondigt. And if not, wil ik op de wei uitgestrooid worden. Ofzo.
|
Day 451: Droppin' dishes 
06-06-2008, 11:24:50
Ik deel je Werchter gevoelens helemaal: ik word ook ieder jaar gedreven door een ongemakkelijke drang om er toch bij te zijn. Wonderbaarlijk genoeg besliste ik dit jaar om niet te gaan, maar, zoals je al wel weet, ga ik nu toch... ik kan gewoon de gedachte niet verdragen dat ik er niet bij zou zijn!
Hoop dat je tickets kan vastkrijgen!
saartje
http://saradils.blogspot.com